"Arbeid" volgens Pjotr

Het mooie aan internet is dat je een inkijk verkrijgt in het leven van anderen. Zo ook in het leven van Pjotr, op Pjotr's weblog. Pjotr is een bewust werkeloze. Hij heeft onder andere de site Vrije Arbeidskeuze opgezet. Het is een interessante site en weblog om verschillende redenen.

Ten eerste, de beschrijving van de Vrije Arbeidskeuze.

"Veel mensen kiezen niet (helemaal) vrijwillig voor hun werk. Daardoor werken en leven een hoop mensen wereldwijd niet (geheel) met hart en ziel. Dit kan anders - dit is de boodschap van vrije-arbeidskeuze.nl
De (wereld) samenleving kan vrijer en zorgvuldiger. Iedereen zou moeten kunnen leven, ongeacht wat voor werk iemand doet (betaald of onbetaald), en ongeacht of iemand werkt. Een wereldwijd (basis)inkomen voor iedereen dus! Zonder sollicitatie-, reïntegratie- en andere mitsen en maren. Dan kan iedereen ongehinderd haar of zijn tijd besteden aan dingen die diegene echt raken.

Er is in deze streken genoeg eten, behuizing en dergelijke. Doordat veel mensen echter werk doen, of werken op een manier, die schadelijk voor hen is (en voor anderen), worden velen burnt out, depressief of bang. Ook vallen er alleen al in een rijk gebied zoals Nederland 100 doden per jaar tijdens het werk. Werk zou aantrekkelijker gemaakt moeten worden voor mensen, in plaats van mensen zo te kneden dat ze in bepaalde banen passen. Werk is er voor mensen en mensen niet voor het werk. Mensen werken vaak of hun leven er van afhangt, terwijl er in werkelijkheid voornamelijk luxe of anderszins niet-essentiële dingen geproduceerd worden.

Tijd voor iets anders!"

Ten tweede, is er de beschrijving van Pjotr van de hetze tegen de uitkeringsaanvragers die het wagen om een gekreukt inkomstenverklaringformulier in te vullen. (Terwijl de gleuf waardoor formulieren ingeleverd meoten worden toch echt te smal is). Het inkleuren of anders opfleuren van de formulieren is ook verboden. Zo zie je maar weer, in Amsterdam is het ontwikkelen van creativiteit alleen maar weggelegd voor welgestelden.

Voor elkaars-gelijke is dit natuurlijk enorm interessant om te kijken hoe zo een alternatief zou werken. Een basis inkomen voor iedereen, daar zou je veel argumenten voor kunnen hebben. Alleen, hoe zit het dan met mensen "buiten deze streken"? Een basis inkomen, laten we zeggen dat deze inderdaad haalbaar is in Nederland (minimum inkomen is er een vorm van), zou weleens ten koste kunnen gaan van mensen elders. Sterker nog, ik zie een globale verdeling waarin mensen elders 16 uur per dag moeten werken zodat de 10% hier die het niet kunnen laten met handel en een eindeloze opeenstapeling van steeds minder zinvolle dienstverlening een kapitaal genereren die ons dat basis inkomen verschaft. Een scheefgroei.

En mensen met meer vrije tijd die minder consumeren? Wij, die eindeloos vermaakt moeten worden? Dat zie ik ook nog niet voor me. Leven zonder de noodzaak je in een inkomen te voorzien is een kunst. Ik doe een gok, dat mensen zonder een baan waar ze over kunnen zeiken een stuk sneller depressief raken dan mensen met een baan. Toen ik nog in het befaamde Blauw Dorp in Maastricht zat, tussen al dan niet vrijwillig arbeidslozen, zag ik toch vooral mensen die in een soort lethargisch bestaan wegzakten en een groot deel van de dag samen op straat zaten een biertje te drinken. Weinigen zochten naar een zinvolle bezigheid. Omdat het omgaan met lege dagen echt een kunst is. Genieten van de dingen des levens is dat ook: Genieten is herkennen, je moet weten waar je naar kijkt om het te kunnen waarderen.
Pjotr beheerst deze kunst zo te zien, met zijn rode map ten strijde trekkend om de achting voor de uitkeringsaanvragers te vergroten.

Dus: ik denk niet dat hier de oplossing ligt. Al neemt dat niet weg dat zij die niet kunnen werken recht hebben op een inkomen. Zonder een zeikambtenaar die het formulier tegen het licht houdt en het chemisch laat analyseren of er niemand in de buurt van het formulier geniest heeft.