Er is een wereldprijs voor kapitaal, bepaald door de VS. Er is ook een wereldprijs voor olie, bepaald door voornamelijk Saudi Arabie. Maar er is geen wereldprijs voor arbeid. Aldus Dani Rodrik, een econoom op Harvard.
Een wereldprijs voor arbeid, of in ieder geval een vrije markt in arbeid, is uiteraard the missing link als je het over globalisering hebt. Kapitaal en goederen kunnen zich dan vrij ( of steeds vrijer) over de wereldbol bewegen, arbeid zeker niet. Sterker nog, zelfs binnen de Europese Unie is vrije beweging van arbeid ver van vanzelfsprekend.
Rodrik stelt dat als slechts 3 % van het huidige gastarbeidersaantal in rijke landen uit de armste landen zou komen, dit opbrengsten van 200 miljard voor deze landen zou betekenen. Daar kan geen ontwikkelingshulp tegenop.
Waarom doen we het dan niet? Slechte ervaringen met de huidige gastarbeiders, stelt The Economist*. De overtuiging heerst dat "There is nothing more permanent then temporary labour"; de gastarbeiders die niet teruggaan, maar blijven en hun gezinnen naar de ontwikkelde landen brengen.
Toch, tijdelijke arbeidsmigratie blijft aantrekkelijk. Voor de rijke landen die jonge, vitale arbeiders krijgt die weer vertrekken voordat ze oud worden en geld kosten. Voor de arme landen die weten dat een arbeider steeds minder geld het land terug in gaat sturen naarmate die langer in het buitenland verblijft. Voor beide kanten geldt dat de tijdelijke arbeidsmigratie veel oplevert, indien de migratie TIJDELIJK blijft.
The Economist heeft een paar suggesties. Een fonds opgebouwd door de gastarbeider die teruggestort wordt op het moment van terugkeer (toegepast in Zuid-Korea). Groot Britannie denkt aan een gelijksoortige borg.
Een dergelijk beleid is heel erg berekend, ( je mag komen voor drie jaar, maar dan moet je echt oprotten) doch de voordelen voor de ontwikkelingslanden lijken onevenredig groot. Ook zou je dergelijk beleid hier alleen kunnen verkopen als alle mogelijkheden tot "misbruik" of verlengd verblijf, afgetimmerd zouden zijn. Er is in veel landen nou eenmaal een weerzin tegen arbeidsmigratie (zoals de Poolse lodgieter, die de gemoederen in Brussel hoog houdt).
In een ideale wereld zouden we vrij zijn om te gaan en te staan waar we willen. In deze wereld zou het een megavooruitgang zijn als 3% procent van onze gastarbeiders uit de armste landen zouden mogen komen...
* The Economist, October 8th-14th 2005, p. 84.
No comments:
Post a Comment